برکه ی جلیلا

نخلستان جلیلا

نخلستان جلیلا ، یکی از نخلستان های آباد روستای کهنه می باشد . سه برادر به نام های محمد ، احمد و اسماعیل مالک این نخلستان بودند . مرحوم محمد یکی از تاجران بنام و معروف در دبی بوده که کالاهایی را به صورت عمده از کشور هند خرید و آنها را به دبی ارسابل می نموده است. در سال های اوج تجارتش ، یکی از بزرگترین خریدهایش که توسط کشتی به دبی می فرستاده ، کشتی دچار حادثه و غرق می شود و محمد جلیلا ورشکسته می شود . پس از آن به روستای کهنه بر می گردد و مکتب خانه ای را در خانه ی معروف به خانه ی کادآجی جنب سوباط عبدالله عبدالرضا راه اندازی و چندین سال مشغول آموزش قرآن کریم می شود . برادرش اسماعیل جلیلا که صاحب یک فرزند دختر بوده که این دختر همسر مرحوم حاج غلام شاه خواجوی بوده که هر سه در قید حیات نیستند . برادر دیگر ، مرحوم احمد جلیلا بوده که صاحب خیر برکه ی معروف جلیلا می باشد و این برکه را در نخلستان خودشان برای تامین قسمتی از آب شرب مردم بنا نهاده است . مطمئنا با دیدن این آب انبار شعر زیر به خاطر خواهید آورد :

گر نگهدار من آنست که می دانم شیشه را در بغل سنگ نگه می دارد

واقعا غیر از این چیز دیگری نمی توان گفت . در یکی از شب های سرد و بارانی زمستان نیمه های دهه ی 50 احتمالا 1353 رعد و برقی به این سنگ که در قله ی کوه بالای برکه قرار داشت اصابت می کند و باعث می شود تا این سنگ بزرگ غلتان غلتان در مسیری با شیب بسیار تند و زیاد به سمت برکه حرکت نموده و در نهایت با تماس اندکی به گوشه ای از برکه بدون کوچکترین آسیبی به اتاق ، سقف یا مخزن برکه آرام بگیرد . راز این اتفاق نادر و عجیب را ، همه در یک کلام؛ حلال بودن پول و نیت پاکی که مرحوم احمد جلیلا برای این کار خیرش داشته است ، می دانند .

یکی دیگر از جاذبه های این نخلستان ، وجود چاهی است که به اعتقاد مردمان قدیم روستای کهنه ، آب آن دارای قدرت دارویی خوبی برای امراض و ناراحتی های معده و روده ها بوده است . مردم معتقد بودند با مصرف آب این چاه، انگل های داخلی و ناراحتی هایی از قبیل یبوست را از بین می برده است .

با تشکر از آقای عبدالله آزادی